Polskie pochodzenie

20.03.2017
W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż fakt urodzenia babci na terenie Polski nie oznacza, iż babcia była obywatelką Polski. Należałoby ustalić gdzie dokładnie się urodziła i kiedy oraz w jakich okresach i gdzie zamieszkiwała.
 
W tym miejscu należy wskazać, iż zgodnie z Ustawą z dnia 8 stycznia 1951 roku o obywatelstwie polskim z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy są obywatelami polskimi osoby, które:
1. posiadają obywatelstwo polskie na podstawie dotychczasowych przepisów,
2. przybyły do Polski Ludowej jako repatrianci,
3. uzyskały stwierdzenie swej polskiej narodowości na podstawie: ustawy z dnia 28 kwietnia 1946 r. o obywatelstwie Państwa Polskiego osób narodowości polskiej zamieszkałych na obszarze Ziem Odzyskanych (Dz. U. R. P. Nr 15, poz. 106), dekretu z dnia 22 października 1947 r. o obywatelstwie Państwa Polskiego osób narodowości polskiej zamieszkałych na obszarze b. Wolnego Miasta Gdańska (Dz. U. R. P. Nr 65, poz. 378) lub przepisów, obowiązujących poprzednio w tym przedmiocie.
 
Natomiast zgodnie z wcześniej obowiązującą Ustawą z dnia 20 stycznia 1920 roku o obywatelstwie Państwa Polskiego Z chwilą ogłoszenia ustawy niniejszej prawo obywatelstwa polskiego służy każdej osobie bez różnicy płci, wieku, wyznania i narodowości, która jest osiedlona na obszarze Państwa Polskiego, o ile jej nie służy obywatelstwo innego państwa. Za osiedlonego w Państwie Polskiem w znaczeniu niniejszej ustawy jest uważany kto:
a)  jest zapisany lub ma prawo być zapisanym do ksiąg stałej ludności b. Królestwa Polskiego;
b)  ma prawo swojszczyzny w jednej z gmin na obszarze Państwa Polskiego, stanowiącym poprzednio część składową Państwa Austrjackiego lub Węgierskiego;
c)  miał już przed 1-ym stycznia 1908 r. z tytułu obywatelstwa niemieckiego stałe miejsce zamieszkania na obszarze Państwa Polskiego, stanowiącym poprzednio część składową Państwa Pruskiego;
d)  był zapisany do gminy miejskiej lub wiejskiej, albo do jednej z organizacji stanowych na ziemiach b. Cesarstwa Rosyjskiego, jakie wchodzą w skład Państwa Polskiego;
 
Jak słusznie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie IV SA/Wa 1365/07 dla ustalenia podstawy nabycia obywatelstwa polskiego miarodajne są przepisy obowiązujące w chwili zdarzenia lub czynności, na skutek których nastąpiło nabycie obywatelstwa z mocy prawa lub decyzji właściwego organu.
 
Wobec braku winy skarżącego w możliwości dowodzenia faktów, na które się powołuje poprzez dołączenie stosownych aktów stanu cywilnego, należy skorzystać z innych środków dowodowych i wykazywać nimi miejsce stałego zamieszkania ojca skarżącego, jak również miejsce urodzenia skarżącego.
 
W sytuacji, gdy brak jest całych roczników ksiąg stanu cywilnego z 1900 roku i z 1929 roku, to możliwości dowodowe potwierdzenia faktu urodzenia, miejsca urodzenia, muszą ulec poszerzeniu o inne środku dowodowe świadczące o tych zdarzeniach, aniżeli sam dokument wydany na podstawie ksiąg stanu cywilnego.
 
Powyższe wskazuje sposób potwierdzenia stałego zamieszkania na obszarze Państwa Polskiego. W przypadku byłego zaboru rosyjskiego możemy mieć do czynienia z wpisem do ksiąg stałej ludności b. Królestwa Polskiego lub zapisem do gminy miejskiej lub wiejskiej, albo do jednej z organizacji stanowych na ziemiach b. Cesarstwa Rosyjskiego. Odnalezienie takich dokumentów może być znacznie utrudnione lub nawet obecnie niemożliwe, co nie wyklucza, że faktu stałego zamieszkiwania w dniu 10 stycznia 1920 r. na obszarze Państwa Polskiego nie można dowodzić innymi środkami dowodowymi, jak chociażby zeznaniami świadków, przesłuchaniem samej strony.
 
Nie można wykluczyć, iż osoba z mocy samego prawa nabyła obywatelstwo polskie na podstawie Traktatu Pokojowego, poprzez fakt stałego zamieszkiwania na obszarze państwa Polskiego w dniu 10 stycznia 1920 r. 
 
Powyższe przepisy są o tyle istotne, iż zgodnie z Ustawą o cudzoziemcach tj. art. 195 zezwolenia na pobyt stały udziela się cudzoziemcowi na czas nieoznaczony, na jego wniosek, jeżeli m.in. jest osobą o polskim pochodzeniu i zamierza osiedlić się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na stałe. 
 
Za osobę polskiego pochodzenia uznaje się również osobę deklarującą narodowość polską, która posiadała w przeszłości obywatelstwo polskie lub co najmniej jedno z jej rodziców lub dziadków albo dwoje pradziadków posiadało obywatelstwo polskie oraz wykaże ona swój związek z polskością, w szczególności przez pielęgnowanie polskiej mowy, polskich tradycji i zwyczajów (Ustawa o repatriacji).
 
W mojej ocenie właściwą drogą postępowania w sprawie byłoby udowodnienie, iż babcia była obywatelką Polski i na tej podstawie wnosić o udzielenie zezwolenia na pobyt stały w Polsce.
komentarze
Twój komentarz
Email
Imię